Kendin Olmak

Olmak istediğimiz kişi miyiz yoksa olmak zorunda olduğumuz insan mı? Hayatı kendimiz için mi yaşıyoruz, yakınlarımız için mi ? İnsan ne için yaşar, hayata bir defa gelir de olmak istediği insan olarak mı gider bu dünyadan yoksa farkına bile varmadan mi? 30 lu yaşlardan sonra bu soruları kendi kendine sormaya başlıyor insan. Ve bir telaş sarıyor içini, ardindan manasız bir hüzün... Eğer bu yaşlarda kendi olmakdan uzaklarda bir yerlerde bulursak kendimizi değiştirmeye çalışıyoruz becerebildiğimiz kadarını.. Bazende elinize yüzünüze bulaşıyor hayat, neresinden tutsan elinde kalıyor hayat .. Sonra bu telaşın yerini o manasiz hüzün alıyor işte Aslında o kadar manidar ki...
30 yas öncesi; büyükler dedi diye, başkaları ne der diye, birileri beğensin diye verdigimiz o ince kararlar ile geldiğimiz yol bizim yolumuz değilmiş meğer... Bizim olmak istediğimiz, seçtiklerimiz değilmiş. Ne çok hata yapmışım meğer demeye başladığımız anda ya depresyonun eşiğinden iceri adim atiyoruz yada adına olgunlaşma dediğimiz sürece giriyoruz
 Aslında kendimize bile itiraf etmeye korktuğumuz hatalarımıza rağmen hayatımızı tam anlamıyla degistirmek istediğimizi ifade ediyoruz sık sık
Şimdiki aklım olsa diyoruz Keşke diyoruz
 Çaresiz kaldığımız yerden devam ediyoruz hayata Ve 60 yas üzeri kaçınılmaz tükenmişliğimize doğru çeviriyoruz dümeni... Genç yetişkinlik döneminde kendini gerçekleştiremeyen binlerce mutsuz yaşlı birey arasındaki yerimizin rezervasyonunu alıyoruz
 Oysa çocukluk döneminde kendimizi tanımamıza izin verseydi büyüklerimiz
Herşeyi de onlar bilmeseydi mesela Arada birde olsa fikrimiz sorulsaydı yada sormak çok zor geldiyse konuşunca susturulmasaydik bari
Şimdiki genç anne ve babalar çocuklarının özgüven ve kişisel gelişimi için neden bu kadar kendini parcaliyor hiç düşündünüz mü
 Hatta büyüklerimiz onlara zamane anne babaları diyorlar. Bizde çocuk büyüttük ama diyorlar ... Yine herseyi onlar biliyorlar çünkü Yine bizler adına hatta çocuklarımız adına bile biliyorlar .. Bugünün zamane anne babaları geçmişte susturulan, baskılanan ve adına kararlar verilen çocuklarımızdı
Bugünün özgüven depolanan çocukları ise yarının ........ anne babaları olacaklar. Boşluğa uyacak kelimeyi zaman gösterecek

EN GÜZEL HEDİYEM...

"Bir bebek doğduğunda bir anne doğarmış.."

Anneliği seninle tattım ve seninle büyüyorum meleğim..

Bugün anneler günü...

Sen henüz bunun farkına varamayacak kadar küçüksün...
Sürekli peşimden koşup bana her "anniii" deyişinle beni dünyanın en mutlu annesi yapıyorsun.

Bana her anne! deyişinle 1 gün daha uzuyor ömrüm..

Tüm günümü seninle geçiriyorum..
Sen ben..
Jake ve var olmayan ülkenin korsanları... ;)
Sana baktıkça doyamıyor ve büyümenin her anında yanında olabildiğim için şükürler ediyor, huzur buluyorum...
Seninle gurur duyuyorum anneciğim..
Sen çok özel bir bebeksin birtanem.. 
Birlikte geçirdiğimiz her gün Anneler Günü..
Her gün çok özel..
Seni çok seviyorum EN GÜZEL HEDİYEM...

BERTUĞ 1 YAŞINDA

Seni ilk kez kucağıma almamın üzerinden tam 1 yıl geçti...

Günler nede çabuk geçiyor, ne kadar da çabuk büyüyorsun...

Büyümeni şaşkınlıkla vede gururla izliyoruz...

Belkide kısa bir zaman sonra  "TAMAM ANNE YAAA!..." diyerek karşıma çıkan sivilceli bir ergen olmanı da izleyeceğim..  

Bu gün bizim için dünyayın en özel ve en anlamlı günü..

Canım oğlum...

İyiki doğdun bebeğim...
İyiki bizimlesin...

Şükür Kavuşturana!...

Tupperware mucizesi ile sonunda buluştuk. Yaşadığım şehirde distribütörlüğü olmadığı için danışman bulmakta zorlanıyorduk. Bu nedenle bendeniz, bizzat danışman olmaya karar verdim. Ürünlerim ve siparişlerim geçenlerde geldi ve ilk bisikletini bekleyen bir çocuk heyecanı ile kutuyu açtım. Elbetteki ilk denediğim ürün 'süper şef' oldu. Pratik, ufak ve yıkanabilir olmasıyla bu tam da aradığım şey! Özellikle bebeğimin yemeklerini hazırlarken içime sinen ve en büyük yardımcım olan bir ürün. İpi çekin ve keyfinize bakın :)  Ufak olduğunu düşünenler için ise 'Süper Şef2' yi öneririm. Zaten Tupperware ile ilk olarak bir dostumun tavsiyesi ile oğlum için mama kaplarını aldığımda tanışmıştık. Tupperware hakkında konuşulan onca olumlu yoruma rağmen benim de aklımda bazı soru işaretleri yok değildi. Ancak itiraf etmeliyim ki Tupperware mutfağımıza kaliteyi getirdi. Kolay domates soymanın keyfine varıp sihirli soslar hazırlayarak, tüketemediğimiz her türlü gıdayı uzunca bir süre taze olarak saklayabiliyoruz. Sebze ve meyvelerimiz hep taze, buzdolabında sürekli hali hazırda salatamız bulunuyor ki yeşilliklerin kolay bozulmasından hep şikayet etmişimdir. Özellikle saklama kapları kurtarıcınız oluyor. Benim favorilerim şeker kaplar, su set ve sera set serisi... Ve tabi ki 'eko şişeler'! Sağlıklı ham maddesinin yanı sıra doğayı pet şişe atığından koruyoruz. Çok sayıda gerekli ürünü olduğunu düşünüyorum. Gerçekten hamur ve yoğurt mayalamak hiç bu kadar kolay olmamıştı.  Ekmek ve peynir israfını önlemek için özel ürünleri bu hafta sipariş edeceğim, sonuçları sizlerle paylaşırım. Son olarak kalitenin her kadının hakkı olduğunu düşünüyor ve Tupperwaresiz mutfak kalmasın diyorum....

http://www.tupperware.com.tr/xchg/tr/hs.xsl/105.html  

Uzunca bir aradan sonra Yeniden Merhaba!

Canım ailem çok zor günler geçiriyor. Maalesef uzun zamandır kendimi de kafamı da toparlayıp iki satır yazamıyorum. Hayatımızda bir sürü değişiklik, çalkalanma, iyi-kötü günler oldu. Ne yazık ki kötü günlerinde yanlarında olup aileme manevi destek olmak dışında, elimden hiçbir şey gelmiyor. Bu zor süreçte her an yanımızda olan tüm dostlarımıza ve sonsuz anlayışı ile en büyük desteğim olan eşime teşekkür ediyorum. Her zaman olduğu gibi yine beterin beteri var düşüncesiyle birbirimize kenetlenip ayakta kalmayı başardık. Şükürler olsun... Rabbım acil şifalar versin... 

Yoğurt Faciası

Günler su gibi akıp geçiyor. Neredeyse ek besine geçmek üzereyiz ve ben hala kafamda ki soruların cevabını tam olarak bulabilmiş değilim. Esasen bir anne için çok heyecan verici olan bu aşama nasılda bir anda kabusa dönüşüyor bilmek istemezsiniz. Doktorumuzdan gerekli bilgilendirmeleri almama rağmen kafamın içinde bir yerlerde beynimi kemirip duran o soruyu halen yanıtlamış değilim. Mantığımla da, mesleki deneyimlerimde bir türlü bağdaşmayan bu sorun Bertuğ'un yoğurdu. Yaşadığım şehirde çok popüler olan bir çocuk doktoru "asla inek sütü ile yoğurt yapmamalısınız, mamadan süt yapılacak!" derken çok güvendiğim kendi doktorumuz inek sütü ile yapılabileceğini, bunu mama firmalarının çıkardığını savunuyor. Peki ne ile yapacağız biz bu yoğurdu? Bilirsiniz ki son yıllarda pek popüler olan başka bir mesele de keçi sütü ve keçi sütünden yapılan yoğurt, peynir gibi ürünler. İyi, güzel de her vakit nereden bulacağız bu keçinin sütünü? Piyasada keçi sütü adı altında satılan pek çok ürünün aslında inek sütü olduğunu ve bu sebepten  mahkemelik olduklarını öğrenince de eve keçi almaya karar veriyorum!!! "Oğluşumun ilk evcil hayvanı bir keçi olmamalı" düşüncesinden yola çıkarak bu saçma fikri şimdilik rafa kaldırdık...

Uzunca bir süre yaptığım tüm araştırmaların sonunda bu hususta yalnız olmadığımı anlıyor ve kendimi blog başında buluyorum. Benim gibi bebeğini anne sütü ile besleyen bir annenin mama satın alıp ondan yoğurt yapması kadar saçma bir fikri bir türlü benimseyemiyorum. Bu konuda bende kendi doktorum gibi mama firmalarının parmağı olduğunu düşünüyorum. Keçi sütüne gelince, keçi fiyatlarını araştırıp beni aramaları için eşe dosta haber verdim:) Aaa bu arada başka bir yeni moda olan konu da anne sütünden yapılan yoğurt tabi ki. Çooookça popüler ve bu aralar kime sorsanız revaçta olan hassas bir konu. Yalnız içerisinde bolca koruyucu madde içeren, hiçbir sütle karşılaştırılamayacak kadar mucize olan bu sütte nasıl bakteri üreteceğiz. Hiç yormadan ben yanıtlayayım normal şartlar altında tutmuyor ve bunun için yoğurt makinası almak gerekiyormuş. Yoğurt makinası alma fikri, keçi alma fikrinden daha mantıklı gibi gelse de, bebeğim için bu kadar değerli olan mucize sütün içinde bakteri üretmek için özel çabalar vermek ahmaklık olur diye düşünüyorum. Onca çelişki içerisinde düşünürken inek sütünden  mayaladığım yoğurdu tam kıvamında olmasına rağmen bir türlü içime sinmediği için oğluma veremeyip kendim yiyorum... Yapmış olduğum yoğurdun etkisiyle olacak ki konuyu bir dostumuzun aracılığı ile çocuk sağlığı anabilimdalına  kadar taşıyor ve görüşlerini alıyoruz. 
Sonuç olarak; keçi sütü ve süt ürünleri ile beslenen bebeklerde, ciddi oranlarda folik asit eksikliğine bağlı nörolojik sorunların ortaya çıktığını, sadece çocuğunda inek sütüne karşı alerjisi olan ailelerin bu yola baş vurması gerektiğini öğreniyoruz. Ve nihayet inek sütünden yapılan yoğurdun artık süt olmaktan çıkıp bir nevi boyut değiştirerek yoğurt olduğundan bir sakıncasının olmadığı kanısına varıyorum. Umarım bu konuyla ilgili benzer çelişkileri yaşayan annelere örnek teşkil eder deyip keçileri kaçırmadan önce Bertuğ'un yoğurdunun inek sütünden yapılmasına karar veriyor bol mayalı günler diliyorum.  

HOŞ GELDİN PUPPY

Oğlumun büyükbabasından bize ilk diş hediyesi, Fisher Price Türkçe konuşan eğitici köpekçik...

Puppy bizim ilk arkadaşımız oldu. Çok eğlenceli, sevimli ve geliştirici bir oyuncak. Uzun zamandır almak istiyor ancak 6-36 ay gelişimine uygun olduğundan erteliyordum. Her ne kadar oğlum onu ilk gördüğünde yemeye çalışsa da bir ay sonra birlikte güzel oyunlar oynayacağımız için şimdiden çok heyecanlıyım. Şimdilik Puppy ile ben ilgileniyorum :) 

İLK İNCİ...

İlk dişimiz bugün patladı. Beklenenden biraz erken oldu ama hayırlısı olsun bakalım. Sağlık olsun. Huzursuz, iştahsız ve bol salyalı günler bizi bekliyor... Çok yakında diş buğdayını da yapacağız inşallah.

Geçmiş Olsun

Merhaba soğuk hastane koridorları, ilaç kokusu, yüksek ateş... 

Merhaba uykusuz geceler, inatçı öksürükler, ter havluları...

Etrafımızı enfeksiyon sarıyor. 
Babacığından "Oğlumuzu benden uzak tut" diyen bir telefon alıyorum.  Senin için evden gitmeyi dahi teklif ediyor... Nasıl yani?! Kime bırakabilirim ki?! İşten apar topar çıkıp hastaneye gidiyorum. 39 derece ateşler içinde yanarken bile tek düşündüğü sen oluyorsun.

Merhaba çaresizlik...
Babacığına bakmak için işten bir hafta izin alıyorum, fakat bu sandığım kadar kolay olmuyor. (Bu konuda  son derece anlayışlı olan kurum amirime sonsuz teşekkür ediyorum). Aynı anda ikinize de yetişmek için uğraşıyorum. Dostlarımızın da söyledikleri gibi artık iki oğlum var! İkinizi bir araya getirmeden, ikinizle de ilgilenmek zorundayım. 
Merhaba serum seti, evde bakım...
3 gece üst üste acile gidiyoruz ve doktorlar  babanı hastaneye yatırmaktan bahsediyorlar. Hayatım boyunca klonlanmayı hiç bu kadar çok istememiştim. Hastanede ki tedaviyi evde uygulayarak sorunu çözmeye çalışıyorum. 
Merhaba ilk öksürük...
Sen babanın öksürük seslerinden korkuyorsun, bizse senin hasta olmandan. Derken ufak ufak öksürdüğünü fark ediyorum. Soluğu hastanede alıyoruz. Bu senin ilk rahatsızlığın... Gayet soğuk kanlıyım ancak içimde kıyametler kopuyor. O kadar küçüksün ki öksüreyim derken bile tükeniyorsun. Bende tükeniyorum... O minicik ağzın öksürmeye çalışırken sanki tamamen kayboluyor, hemen yoruluyorsun. Ben bitiyorum... Çok şükür ki doktor amcan sadece hafif bir viral enfeksiyon geçirdiğini, erken fark ettiğimiz için bitkisel bir şurupla geçeceğini söylüyor.
Günler, geceler  sen uyurken başında nöbet tutarak geçiyor. Bir senin ateşine bakıyorum, bir babacığının. İyi olacağını biliyorum  fakat yinede uyuyamıyorum. Hala ayakta olduğum için şükrediyor, hasta olmamak için dualar ediyorum. Bir tek dostlarımızın geçmiş olsun dilekleri moral oluyor. Bir de iyileşiyor olmanız. Geçmiş olsun bebeğim... Ailemizin yaşayacağı en büyük rahatsızlık bu kadar olsun... Son olsun...

Bertuğ Uyurken...

Bu karmaşık duyguların tam olarak adını koyabilmek için birkaç gün bekledim. Bir işe yaramadı... Sen ne hissediyorsun bilmiyorum. Her ne kadar sürekli gidip gelmelerimin farkına varmadığını düşünmeye çalışsam da durumu gözlerinden anlayabiliyorum. Belki gidişimi bilmiyorsun ama gelişimi beklediğin apaçık. Aslında ikimizde bu durumun henüz şok aşamasındayız diyebilirim. Nasıl başa çıkacağımızı yaşayarak öğreneceğiz. Sen, her sabah güne gülümseyerek başlıyor, yine oyunlar oynayacağımızı sanıyorsun. Oyunlarımız yarım kalıyor... Bense her sabah işe giderken, akşam eve dönene kadar uyuduğunu düşünüyorum. Hayalimde yalnızca sen uyurken çalışmaya gittiğim bir iş buldum. Seni çok özlüyor, uyandırmamak için rahatsız etmiyorum.

Biliyorum emin ellerdesin. Biliyorum ki sana hiçbir şey olmayacak. Her ağlamanın benimle ilgili olduğu düşüncesinin saçma olduğunu da biliyorum. Belki her anında yanında olamayacağım. Fakat hayatın boyunca bana her ihtiyacın olduğunda yanında olacağıma söz veriyorum. Söz veriyorum...

İyi Ki Doğdum

Bugün benim doğum günüm...

İyi ki doğmuşum diyebileceğim bir sürü sebebim var. Şükürler olsun...

Anne ve babama beni bu dünyaya getirdikleri, bugüne kadar her konuda sonsuz desteğim oldukları için minnettarım. İyi ki doğmuşum, iyi ki sizin küçük kızınız olmuşum.

Beni adeta kızı gibi seven hayattaki tek kardeşim...İyi ki benden önce sen vardın. Birlikte büyüdüğümüz için çok şanslıyız. 

Eşim, Hayat arkadaşım... İyi ki seninle evlenmişim. Bugün beni gül yapraklarına boğarak kendimi çiçek prensesi gibi hissetmemi sağladın:) Muhteşem sürprizin sayesinde 3 Ocak 2013 hiç unutulmayacak.

Oğlum, Nefesim... Hayatımın en özel hediyesi. İyi ki seni dünyaya getirmişim. Beni varlığınla dünyanın en mutlu annesi yaptın. Bu sabah yine o çapkın gülücüklerle uyandırdın anneyi ve o küçük parmakların yine saçlarımı yakaladı :) Henüz 3,5 aylıksın, şimdilik yarasa gibi saçlarıma asılı yaşıyorsun. Yinede şimdiden babacığınla birinci yaş gününün planlarını yapıyoruz. Seninle birlikte bizde büyüyoruz. İyi ki varsın bebeğim, iyi ki bizimlesin.

İyi ki tüm sevdiklerim halen hayattalar... 

Zehirli Oyuncaklar

Geçen hafta sonu eşimle bir oyuncak mağazasına gittik. Oğluşuma oyuncak bakıyoruz :) Gelişimine, yaşına uygun olsun, motor becerilerini geliştirsin, tehlike arz etmesin gibi bir çok özellik ararken mağazayı 3-4 kez turladık diyebilirim. Beğendiğimiz her ürünün üzerini okuyor, yorumlar yapıyorken ısrarla çalan bir cep telefonunun sesi dikkatimizi dağıtıyor. Yaklaştıkça anlıyoruz ki; bu ses, telefon melodisi değil ışıklı-müzikli bir oyuncak.  Aslında tam olarak, şu malum mafya dizisinin müziklerinden oluşan bir M16 makinalı tüfekten bahsediyorum. İşin enteresan kısmı ise bu oyuncağı! dakikalardır inceleyenin 50'li yaşlarda bir amcamızın oluşu. Torunu mu yoksa çocuğu için mi bakıyor derken birden eşimle göz göze gelip aynı şeyleri düşündüğümüzü anlayıp gülümsüyoruz. Adamın yüzündeki şaşkınlıkla karışık mutluluk ifadesi bize aslında daha çok kendisi için incelediğini düşündürüyor :) Oğlum için zar zor beğendiğimiz ürünü alıp mağazadan çıkıyoruz. Eşimle yolda bu trajikomik meseleyi konuşmadan yapamıyoruz. Hatanın bu oyuncakları alanlarda mı yoksa üretenlerde mi olduğuyla ilgili sohbetler ederek eve dönüyoruz.
Sonra kendi kendime acaba diyorum... Son zamanlarda ortalıkta mafya babası kılıklıların artması, tüm cep telefon melodilerinin aynı olması, racon kesmeyip kafa kesenlerin türemesiyle bu masum! M16'nın bir ilgisi olabilir mi?

Günümüzde oyuncakların, sadece çocukları oyalamak için değil aynı zamanda zihin fonksiyonlarını da geliştirdiği, üretkenlik ve liderlik yeteneklerini kazandırdığı bilinen bir gerçek. Uzmanların, oyuncakların çocuğun geleceğine yapılan bir yatırım olduğunu savunmalarını da düşündüğümde küçük Polatların yapımında M16'yı hatalı buluyorum.

Şimdi soruyorum; her tarafı buram buram mafya hikayeleri kokan, ölüm kokan bir oyuncak, küçük bir çocuğun hangi zihinsel fonksiyonunu geliştirecek? Hangi liderlik vasfını kazanmasını sağlayacak merak ediyorum? Nasıl Polat olunur, racon nasıl kesilir, işkence nasıl yapılır gibi temel eğitimleri geliştireceği kuşkusuz. Çocuğu için bu tarz oyuncakları tercih eden ailelerin sosyokültürel düzeyini de düşünecek olursak her perşembe akşamı çoluk çocuk hep beraber ekran karşısında olduklarını tahmin edebilmek hiç de zor değil.

Maksadım bu çok popüler olan diziyi eleştirmek değil, zaten eleştirmen de değilim.

Bu yazıyı yazarken dahi "Ama bu dizi Türkiye'nin gerçeğini anlatıyor" şeklindeki savunmaları sanki duyabiliyorum. Hayır! Asıl gerçek anne ve baba olarak sorumluluklarını aldığımız çocuklarımız. Gelişimlerini olumsuz yönde etkilediğini bildiğimiz halde hiçbir şey yapmadığımız, keyfimizi bozmamak için birlikte şiddet içerikli yayınlar izlediğimiz, dahası oyuncaklarına bile zehir kattığımız çocuklarımız, bu ülkenin tek gerçeği ve maalesef geleceği oluyorlar. 

2012 VE BİZ

2012 bizlere neler öğretti...
Hayatımın en önemli yıllarını sıralamaya başladığımda 2012 yılının diğerlerini geride bırakabileceğini hiç düşünmemiştim.

Bu anlamlı senede neler yaşadığımızı detaylara girmeden paylaşmak istiyorum.
2012 bizlere;
Dostluğun, çıkarlar çakıştığında bittiğini,

Düştüğün zaman ummadığın kişilerin kaldırmak için elini uzattığını,
İhtiyacımız olduğunda yanımızda sadece kan bağı olan insanların yer aldığını,

Haklarımızı savunduğumuzda yalnız kalacağımızı ancak haksızlığın bir parçası olursak sevileceğimizi,

Her işte bir hayr aramak gerektiğini,
Kıskanç insanların kalplerinde iyiliğe yer olmadığını, 
Sürekli bizi eleştirenlerin aslında bizim gibi olmak için çabaladıklarını,
Her hatanın mutlaka bir bedeli olması gerektiğini,
Cahil insanların cüretkarlıkta sınır tanımadığını,
Prensiplerimizden kimse için ödün vermememiz gerektiğini,
Bir şeye ne kadar çok inanırsak o kadar çabuk gerçekleşeceğini,
Huzur ve mutluluğun aslında her insanın içinde olduğunu,
Bu dünyada gölgesiyle bile kavga edebilecek kadar hırçın insanların var olduğunu,
Parayla satın alınamayacak şeyleri kaybetmemek için para harcamak gerektiğini,
Çok bilenin hep yerinde sayıp bir arpa boyu yol alamadığını,
İyi bakmaya başlayabilmek için iyi bir kalbe sahip olmak gerektiğini,
Tam bir aile olabilmek için birlikte hareket edebilmenin önemini,
Yanlış arkadaşın kişiyi yoldan çıkaracağını,
Sevginin emek verdikçe büyüdüğünü,
Dünyadaki hiçbir şeyin bir bebeğin gülümsemesinden daha değerli olmayacağını, 
Gangnam Style dansını,
Kıyametin takvimlerde koptuğunu,
2012 yılının bebek yılı olduğunu,
Her ne olursa olsun bu dünyanın aslında iyilerin dünyası olduğunu,
YAŞAYARAK ÖĞRETTİ.

Başbakana Mektup

Geçenlerde BİMER'e (Başbakanlık İletişim Merkezi) yaptığım bir başvuruyu burda yayınlamak istedim. Bu konuyla ilgili rahatsızlık duyan birçok çalışan anneyi de duyarlı olmaya davet ediyorum.
"Sayın Başbakanım,

Ben ssklı çalışan bir anneyim. Bebeğim henüz 3 aylık. Ülkemizdeki analık izninin 2 ay gibi kısıtlı bir süre olması nedeniyle tüm çalışan anneler gibi bir şekilde işe başlamak durumundayım. Sağlıklı bir nesil yetiştirmek adına bebeğimi anne sütü ile beslemek istiyorum. Ancak işçi annelere tanınan günlük 1,5 saatlik süt izninin büyük bir kısmı yolda eve gidiş-gelişlerde geçiyor. Hem çalışıp hem çocuğuma yeterli olmak imkansız hale geliyor. Tabii ki çalışmak benim kişisel tercihimdir ve sonuçlarına katlanmak durumundayım. Fakat ülkemizde memur annelerin analık sonrası süt izninin ilk 6 ay 3 saat, sonraki 6 ay 1,5 saat olması, bu konuda eşit davranılmaması biz işçi anneleri düşündürüyor.
Sorum memurlara neden bu hakkın tanındığı ile ilgili değildir. Sorum şu ki; memur annelere tanınan hakların işçi annelere de tanınmasında bir sakınca mı vardır? Bu ülkede memur annelerin bebeklerinin ihtiyaçları ile işçi annelerin bebeklerinin ihtiyaçları birbirinden farklı mıdır? Bu adil olmayan konuyla ilgili yapılabilecek bir düzenleme olduğunu düşünüyorum. Şimdiden bu konuda yapacağınız adil çalışma için teşekkür ediyor, çalışmalarınızda başarılar diliyorum."

Bebeklerde Konak Bakımı

Yenidoğan bebeğinizin kafa derisinde kuru cilt kabukları halinde beyaz-sarımsı bir tabaka! Buda neyin nesi? Görüntüsü de çok kötü. Evet maalesef konak! Küçüklerimizin dünyaya gelmeleri ile beraber sorunlarda başlıyor. Bu, yaşadığımız en basit ama kurtulması en sıkıntılı sorunumuzdu. Bir problemi çözerken sebebini araştırmak gerekir deyip kolları sıvadık. Konak, özellikle yaşamın ilk aylarında bebeğin başında aşırı miktarda üretilen yağsı maddelerin birikimi sonucu oluşuyor. Bebeğin cilt yapısı, allerjik olması, sık yıkanmaması ve ortam ısısının fazla olması da tetikleyen etkenler arasında. Endişe edecek bir durum değil. Konak herhengibir rahatsızlık olmayıp iyi bir bakımla ortadan kalkıyor. Biraz sabır ve zahmet istiyor o kadar.
Peki biz ne yaptık, ne yapmadık?

• Bebeğinize en azından gün aşırı banyo yaptırın
• Banyodan önce konakları bebe yağı veya zeytinyağı ile masaj yaparak yumuşatın.
• Konak kalın bir tabaka halinde ise zeytinyağı içine bir miktar karbonat eklemek  kabarıp kalkmalarını sağlıyor.
• Konak tam olarak yumuşadığında (yaklaşık 1-2 saat bekletmek gerekiyor) mutlaka bir konak tarağı ile hafifçe tarayın. Oğluma babası Chicco' nun tarak setini almıştı. Önce ne gereği var demiştim :) Ancak en çok işime yarayan bebek bakım ürünüde o oldu.
• Tarama işlemi sırasında nazik olun ve asla kazımaya çalışmayın. Konak tedavisinde esas olan iyi yumuşatılıp temizlenmesidir. Aksi halde bir hastalık olmayan bu durumu mantar ve çeşitli enfeksiyonlara açık hale getirirsiniz.

Bu uygulamayı sık yaptıktan sonra konakların temizlenip bittiğini göreceksiniz. Dikkat edilmesi gereken asla kuru iken kazımaya, taramaya çalışmamak. Tüm bunlara rağmen inatçı bir şekilde tekrarlıyorsa yapısal olduğunu düşünebiliriz. Piyasada konak için özel şampuanlar ve kremler var. Bize doktorumuz Mustela' nın konak önleyici yenidoğan şampuanını önermişti. Eğer konaklı bölgede herehangibir kızarıklık, akıntı varsa yine doktorunuza daşımanızı öneririm.
Çok şükür ki biz ilaç veya şampuana gerek kalmadan bu sorunun da üstesinden geldik. Çirkin görüntüsü ve tekrarlıyor olması nedeniyle hakikaten can sıkıyordu. Üstelik bebeğinizin kafasını görenler ileri geri yorumlar yaptıkça daha da tahammülsüz oluyorsunuz. Banyo saatlerimiz işkenceye dönüşüyordu. En önemlisi de dünyanın en güzel bebeğine (ki o sizin bebeğiniz) asla yakıştıramıyorsunuz. Neyse ki kısa sürede atlattık ve artık oğluma banyo yaptırmak en keyifli hobimiz haline geldi. Oğluşumu yıkayacağımız gün eşim işten büyük bir hevesle geliyor. Değmeyin keyfimize :)
Tüm bebişlere sağlıklı ve konaksız günler diliyorum...

Geçmişten Bugüne

Yıl 2006...

Nihayet fakülteden mezun olmak üzereyim.

Tek telaşım şu bitirme tezini verip okula ve bu şehre veda etmek...

Sınıftan arkadaşlarla her zaman ki gibi Naturland Cafedeyiz. Bir arkadaşımın ziyaretine iki adam geliyor :) Bu adamlardan birisi Okan amcan. Diğeri ise baban. Hiç konuşmuyor, hatta karşı masada çay içip gidiyorlar.

Sonra bu ziyaretler daha da sıklaşıyor. Evlilikten bahsediyor. Nerden çıktı? Neden evleneyim ki diyorum. Onu tanımam gerektiğini söylüyor. Neden öyle bir gereklilik olsun ki diyorum?

Her üniversiteli gibi bizim bölümde de bir mezuniyet balosu organize ediliyor ve ben gitme taraftarı değilim. Arkadaşlarımın yoğun isteği üzerine son anda karar verip baloya gidiyorum. 

Baban da bir bahane ile oraya geliyor.

Ama bu geliş biraz farklı. Ben bu adamı daha önce defalarca görmüştüm. Böyle değildi?! Kıvılcımlar çıkıyor....

Babacığınla ondan sonra daha hiç ayrılmıyoruz.
2009 Temmuz...

Tüm zorluklara rağmen, kendimize rağmen bu yuvayı kuruyoruz. Senin için kuruyoruz. Günler mutlu mesut, birbirimizi hiç incitmeden geçip gidiyor.
2012 Ocak...
Sürpriz bir şekilde senin varlığını öğreniyoruz. Ağlıyorum...
Baban şaşırıp kalıyor, konuşamıyor. Seni beynimizde hayal etmeye çalışıyoruz. Olmuyor. Hayal gücü bile çaresiz kalıyor böyle bir mucizenin karşısında!
Şimdi yatağımda uyuyorsun. Hiçbir dünyevi tabir ile anlatılamayacak kadar güzelsin. Hayal edilemeyecek kadar kusursuz. Canım yavrum, iyi ki geldin. Huzurumuza huzur, mutluluğumuza mutluluk kattın...





 

 

Hayata Dair...

Bu sabah bir dostumun baba özlemiyle paylaştıklarını okuyarak güne başladım. Acısını yüreğimde hissettim... Hayat bazen ne kadar da acımasız olabiliyor. En sevdiklerimizi bir anda bizden alıp götürüyor. Bazen hayattaki tek dayanağımızı... Bazen öpmeye bile kıyamadıklarımızı... Kimi zaman da canımızın yarısı koparıp götürüyor bizden. Ve elimizden hiçbirşey gelmiyor. Halbuki bir fırsatı olsa, bir imkan verseler neleri feda ederdik... Sevdiklerimizi son bir kez olsun 1 dakika daha fazla görebilmek için nelerden vazgeçmezdik ki. Ne yazık ki bunu kaybetmeden anlayamıyor insan. Kayıp yaşamadan yanımızdakilerin kıymetlerini bilemiyoruz. Ne büyük bir nimettir birlikte nefes alabilmek...Uzakta da olsa hayatta olduğunu bilmek... 

Aslında kaybetmekten daha acı olanı da keşkelerimiz! İncittiğimiz, kırdığımız, anlamayıp bağırıp kavga ettiğimiz anlar için beyinde dolaşan keşkeler... Hepimizin  zaman zaman "keşke yapmasaydım, dilim kopsaydı da söylemeseydim" dediğimiz anları olmuştur. Herşey insanoğlu için...Elbette hata yapacağız birbirimizi istemeden de olsa üzeceğiz.
İnsan yaptıklarından çok yapmadıkları için pişmanlık yaşamalı bence. Böylesi daha güzel olur ve daha az acı verirdi. Mühim değil, yapamadığımız herşey için bol bol pişman olalım. Birgün isteklerimizi gerçekleştirme fırsatını bulur yada bulamayız. Ama hatalarımızı değiştirmeyi istemenin bir faydası yok. Ölüm gerçeğinin hepimiz için bu kadar ani ve yakın olduğunu bile bile insaları kırmak yaptığımız en büyük hata! Hayat bunu bize her fırsatta öğretiyor da biz mi öğrenemiyoruz? 
Düzeltemeyeceğimiz şeyleri bozmamak umuduyla...

Anne Sütü

Doğumla beraber bebeğinizi ilk kucağınıza aldığınız anda başlar annelik içgüdüsü... İlk yapmanız gereken ve en önemli göreviniz onu beslemektir. Emzirme, başta anne ve bebeği acemi olduğundan çok stresli bir iş gibi görünebilir. Bebeğinizin doyup, doymadığını bilemezsiniz, sütünüz var mı yokmu kestiremezsiniz. Bu belirsizliklerin üzerine birde her annenin etrafında herşeyi bilen bir kalabalık yerini alır. Sütün yetmiyor!, çocuk doymuyor! sütün yaramıyor! sütün bebeğe gaz yapıyor! ondan yeme bundan içme! vs vs vs....

Evet tanıdık gelmiş olmalı, bir çoğumuz maalesef bunları ilk annelik deneyimimizde yaşadık. Önemli mi? Aslında buraya kadar bu masumane görünen yorumlar sadece can sıkmakla kalır. Peki ya sonra? Tabii ki bebeğinin doymadığına sütünün yeterli olmadığına inandırılan acemi anne adayı mamaya baş vurur. Öncelikle süte takviye gibi görünsede çocuk mamayı yedikçe anneyi emmemeye başlayacak ve anneninde buna bağlı olarak sütü olmayacaktır.

Bunları neden mi yazıyorum? Ben ve çevremdeki ilk annelik deneyimini yaşayan bir çok arkadaşım çok bilmiş kalabalığın gazıyla neredeyse bebeklerimizi mama ile besliyorduk. Tabii ki mama vermek zehir değildir ve doktor tavsiyesi ile başlanıyorsa gereklidir de. Benim kastettiğim şu ki;  süt yapımına müsade etmeden birilerinin doğruları! ile yapılanların faturası maalesef bebeklerimize yansıyor. Biz, oğlumda direkten döndük. Ne yazıkki bir kaç arkadaşımın bebekleri oğlum kadar şanslı değildi.

Sevgili anneler, unutmayınız ki hiç bir kadının doğumdan hemen sonra fışkırırcasına sütü olmamıştır. Anne sütünün yapımını uyaran en önemli faktör bebeğin emmesidir. Siz, yavrunuza takviye amaçlı diyerek mama verdiğinizde, bebek emmek için zahmet harcamaz. Ayrıca mama şekerli olduğu için çocuğu mayıştırır ve uzunca bir süre uyumasını sağlar. Sizde bebeğinizin  mama ile doyduğu, sütünüzün hakikaten yetmediği kanısına kapılarak kendinizi kandırırsınız. (Beni bu konuda uyaran çocuk doktoruma çok şey borçluyum.)

Uzun lafın kısası, bebeğiniz her istediğinde lütfen emzirin, sütünüzün yeterli olup olmadığına doktor kontrolünde karar verin. Benim doktorum "yeterli tartıyı alıyor ve günde 7-8 kez altını ıslatıyorsa o bebek doyuyor demektir" demişti. Zaten oğlumun kilo ile bir sıkıntısı da olmadı Maşaallah.

Bebeğe sadece  gece mama vereyim uzunca bir süre rahatça uyusun düşüncesine asla kapılmayın. Unutmayınız ki; vücudunuz bebeğinizin ihtiyacı kadar olan süt üretimini yapacak şekilde yaratılmıştır.

Sizlerle annelik yolunda yaşadığım bir deneyimi daha paylaşmak istedim. Unutmadan süt üretimini artırmak için extra birşeyler yemekte işe yaramıyor. Sadece uykunuzu iyi alıp bol miktarda su içerek bunu sağlayabileceğinizi göreceksiniz. Ben günde 4,5 lt su içiyorum. 3.5 benim için 1 lt de oğluşuma :)

Hiç bir bebeğin annesinin sütünden mahrum kalmaması dileğiyle...

KOLİK Mİ ?!...

Kolik, sağlıklı bir bebekte ilk üç ay boyunca süren, her gün akşam aynı saatlerde başlayan ve sebebi belli olmayan ağlamalardır. Yüzde kızarma, dizlerini karnına çekme şeklinde kendini gösteren bu ağlamalara gaz sancısıymış gibi yaklaşılması tamamen yanlıştır. Bizde oğlumda birçok kişinin yaptığı hataları neredeyse yapıyorduk. Maalesef bu konuda doktorlarda yeterli bigilendirme yapmıyorlar. Sizlere tavsiyem paranızı boş yere gaz ilaçlarına harcamayın. En önemliside el kadar yavrucağıza deneme tahtası gibi o ilaç senin, bu ilaç benim vermeyin. Öncelikle sakin olun. Evde yapabileceğiniz basit düzenlemelerle bunun üstesinden gelebilir ve bu saatleri bebeğinizi ağlatmadan atlatabilisiniz. Oğlum her akşam babanın eve gelmesiyle yatma saati arasında huzursuzdu.(17:00/21:00) Biz de bu saatlerde ona sessiz, loş bir ortam hazırlıyorduk. Bebeklerin bu aylarda sinir sistemi henüz tam gelişmediği için uyaranlara karşı daha duyarlı oluyorlar. Evde onun huzursuz saatleri geçene kadar TV açmıyor, gürültü vs gibi uyaranları azaltıyorduk. Bazı rahatlatıcı müzikler, bazen yumuşak bir tonla şarkı söylüyordum. Rezene çayınında ilaçlardan daha fazla faydasını gördük. Hem bebeğime verdim hemde süte geçmesi için  kendim içtim. Birde tüm bebekler yumuşak bir battaniye ile (bizimki havlu battaniye idi) sarılmayı severler. Banyo saatini huzursuz olduğu zamana yakın olacak şeklinde ayarladık.  Kolik için yapılabilecek pek çok uygulama var elbette. Ama bizim bebeğimizde bunlar işe yaradı. Benim söylemek istediğim bebeğinizin yaşadığı huzursuzluğun gaz sancısı mı yoksa kolik mi olduğunun önce adını koyun. Koliğin bilinen hiçbir tedavisi yoktur. O nedenle Amerikayı yeniden keşfetmeye gerek yok diye düşünüyorum...

Tüm bebeklerin huzur içinde büyümeleri dileğiyle...

Bertuğ Uyku Müzikleri

Müziksiz asla...